Dobór odpowiedniego rodzaju piany PUR ma kluczowy wpływ na skuteczność izolacji, jej trwałość i pracę całej przegrody. Choć obie piany powstają w procesie natrysku poliuretanu, różnią się budową komórkową, parametrami fizycznymi oraz zakresem zastosowań. Właśnie te różnice decydują o tym, która technologia powinna zostać użyta w danym miejscu budynku.
Piana otwartokomórkowa ma gęstość najczęściej w zakresie 8–12 kg/m³ i strukturę zbliżoną do gąbki – komórki są otwarte, przez co materiał pozostaje paroprzepuszczalny. Współczynnik przewodzenia ciepła λ wynosi zazwyczaj 0,034–0,039 W/mK, co zapewnia bardzo dobrą izolacyjność przy relatywnie niewielkiej wadze. Jej dużą zaletą jest elastyczność – piana pracuje razem z konstrukcją, nie pęka i szczelnie wypełnia przestrzeń między krokwiami. Dzięki niskiemu oporowi dyfuzyjnemu umożliwia kontrolowaną migrację pary wodnej, co ma ogromne znaczenie w konstrukcjach drewnianych oraz przy modernizacji poddaszy. Izolacja tego typu doskonale tłumi także dźwięki powietrzne.
Piana zamkniętokomórkowa posiada gęstość na poziomie 30–60 kg/m³, a jej komórki są w ponad 90% zamknięte. Przekłada się to na znacznie wyższą wytrzymałość mechaniczną oraz bardzo niski współczynnik λ – często 0,021–0,028 W/mK, co czyni ją jedną z najskuteczniejszych izolacji, jakie można zastosować w budownictwie. Dzięki strukturze zamkniętej piana praktycznie nie nasiąka wodą i pełni funkcję dodatkowej warstwy hydroizolacyjnej. Jest też paroizolacyjna, dlatego świetnie nadaje się do izolacji fundamentów, posadzek, dachów płaskich i ścian zewnętrznych. Po utwardzeniu tworzy sztywną, stabilną warstwę, wzmacniając konstrukcję i eliminując mostki termiczne.
Wybór piany powinien być zawsze poprzedzony analizą warunków technicznych danego obiektu. Na konstrukcjach drewnianych, wymagających „oddychania”, bezpieczniejszym wyborem pozostaje piana otwartokomórkowa. Tam, gdzie priorytetem jest maksymalna izolacyjność, odporność na wilgoć i wytrzymałość – pianę zamkniętokomórkową trudno zastąpić.
